Cafe Kopalnia

W jednym półfinale czeka nas maestria, a żaden z trenerów nie umie do końca przewidzieć, czym zaskoczy go przeciwnik i z której strony nadejdzie niebezpieczeństwo, w drugim do boju staną królowie pragmatyzmu. Wiemy oczywiście, że obecne Atletico nie jest typową drużyną Diego Simeone, ale jednak wciąż pozostaje ono na przeciwnej stronie skali niż półfinaliści z pierwszej pary. Na przeciw nim wyjdzie Arsenal, który z jednej strony bardziej boi się katastrofy niż pragnie zwycięstwa, ale, który bardzo szybko może też odwrócić narrację wokół siebie - wystarczy nie przegrać z City w weekend.

Stało się. Nie jedziemy na mistrzostwa świata w USA, Meksyku i Kanadzie, zostajemy w domu po naprawdę... dobrym meczu. To my byliśmy drużyną lepiej grającą w piłkę, ale to Szwedzi pojadą na mundial i to oni się zmierzą z Holandią, Japonią i Tunezją. Czy jednak naprawdę możemy mówić o „dobrym meczu”, skoro daliśmy sobie strzelić trzy koszmarnie naiwne bramki (no dobra, dwie koszmarnie naiwne). Czy rzeczywiście „Nic się nie stało, hej Polsko nic się nie stało”?

Tym razem oddaliśmy lejce w wasze ręce i to wy poprowadziliście 109. odcinek słuchowiska #CafeKopalnia. Czyli wy pytacie o kadrę, Albanię, Pietuszewskiego i przyszłość Urbana, ale i o zdecydowanie bardziej ponadczasowe rzeczy. Wyszedł najdułuższy dcinek w historii słuchowiska, a i tak wszystkich Waszych pytań nie daliśmy rady zadać. Wielkie dzięki za wspaniały odzew. Musimy to powtrzyć.

Skończył się? Miał się skończyć już półtora roku temu (wtedy zresztą też pytaliśmy, czy to już ten moment). A może się jeszcze wymyśli na nowo? Czy w nowym futbolu dążącym do chaosu, stałych fragmentów gry, fizyczności, jest jeszcze miejsce na kontrolę poprzez podania i posiadanie piłki?

W sobotę doszło do niemeczu - Wisła Kraków nie pojechała na mecz ze Śląskiem we Wrocławiu. Dlaczego? Bo kibole (wybaczcie te słowo, ale na potrzeby chwili musimy je zastosować) z Wrocławia wymogli na klubie, by nie wpuścił ich byłych braci po szalu z Krakowa. Kto ma decydujący głos w polskich klubach? Czy nazbyt często nie dzieje się tak, że ludzie ukrywający się za szalikami w barwach klubowych, mają decydujący głos?

Meldujemy się po dłuższej przerwie - z solennym postanowieniem poprawy. Na rozgrzewkę postanowiliśmy porozmawiać o tym wszystkim, co było, gdy nas nie było. A zatem każdy z nas wytypował po jednej rzeczy, która go zachwyciła, zaskoczyła, i która się wydarzyła, ale lepiej by było, gdyby w ogóle nie miała miejsca. Tym sposobem mamy dla Was dziś słuchowisko opowieść - o włoskich dramach, o Trumpie (a jakże), o rzutach rożnych, o drużynie, która opuściła boisko i nie chciała na nie wrócić, a także o bandytach wzywających pod płot piłkarzy, którym udają, że kibicują.

Postaraliśmy się zrozumieć, co się wydarzyło w 2025 roku w piłce nożnej. A jak już co nieco zrozumieliśmy, to się z wami tą wiedzą dzielimy. Futbol potrzebuje wielkich postaci, wspaniałych historii, dlatego nie mogło u nas zabraknąć takiej kategorii jak działacz roku. Solą futbolu są bramki, dlatego u nas nie zabrakło samobója roku. No i oczywiście czekamy na Wasze propozycje - zarówno kategorii jak i nagrodzonych.

Piątkowe losowanie grup mistrzostw świata było wielką akademią ku czci Donalda Trumpa. Pokłon, w który wpadł Gianni Infantino, był tak głęboki, że sympatyczny Szwajcar nosem zahaczał o podłogę. Jego uległość wobec Pomarańczowego Donalda była tak olbrzymia, tak bezapelacyjna i tak całkowita, że można by wręcz pomyśleć, że to Trump jest gospodarzem wieczoru. A przecież to wielki Gianni niesie pokój światu poprzez futbol. To dzięki Infantino i mistrzostwom świata skończą się wszelkie wojny (te, których nie zdąży zakończyć laureat pierwszej Pokojowej Nagrody FIFA), głód i kataklizmy. A wszyscy będą mogli wziąć się za ręce i połączać w śpiewaniu YMCA. Oprócz tego rozlosowano grupy mundialu, ale to nikomu niepotrzebny drobiazg.

Rozmawiamy o zakończonych eliminacjach, rozluźnieniu i braku instagramowego filtra na Malcie, ale także o tym, co nam los zgotował w barażach. Najważniejsze oczywiście, że przyjaźń polsko-albańskich federacji piłkarskich dalej będzie mogła kwitnąć, ale cieszymy się też, że z drużyną Sylvinho zagramy u siebie. No i debatujemy czy Szwecja za cztery miesiące będzie już światową potęgą, czy dalej się będzie kopać po czole i jednak to z Ukraińcami (jak wynika z koszyków) przyjdzie nam się mierzyć o mundial.

Grzegorz Krychowiak skończył piłkarską karierę. Chyba tylko tę zawodową, bo kilka dni po ogłoszeniu swojej decyzji wystąpił w kolejnym meczu Mazura Kar... wróć, Mazura Radzymin. I chociaż oczywiście wiemy, że ten koniec to akcja promocyjna serialu o nim, który wkrótce się ukaże (czy już się ukazał?), to jako że jednak jesteśmy sentymentalni, zagraliśmy w tę grę i poważnie potraktowaliśmy ogłoszenie samego zainteresowanego. Przez chwilę udawaliśmy, że wcale tak nie jest, że Krychowiak karierę skończył ze trzy kluby temu i przyjrzeliśmy się jego postaci.

Czy mamy do czynienia z rewolucją, czy to wyłącznie mignięcie czegoś, co się za chwilę wypali? Luis Enrique - człowiek ekstremum, który gdy chce pobiegać, robi ultramaraton - stworzył z nastolatków drużynę na swoje podobieństwo: intensywną do granic, wybieganą, niemiłosiernie pressującą, zdecydowanie mniej schematyczną, niż wszystko to, co dotychczas obserwowaliśmy. A że futbol kocha cykle, to czy następuję właśnie nowy cykl w historii tej dyscypliny?

W setnym odcinku naszego słuchowiska wysłaliśmy Steca na Filipiny, a w jego miejsce zaprosiliśmy Łukasza Smolarowa - z wykształcenia kulturoznawcę z zawodu trenera. I porozmawialiśmy trochę o nowej reprezentacji Jana Urbana, trochę o poziomie debaty piłkarskiej w Polsce, a trochę o tym, jak cholernie futbol się zmienił i czy stare metody opisywania piłki mają jeszcze rację bytu. Analizujemy też słynny „efekt nowej miotły” oraz dochodzimy do wiecznie słusznego wniosku - wszystkiemu winne są media!

Cztery polskie kluby w fazie ligowej Ligi Konferencji. Kibice oprawiający w ramki rankingi lig UEFA, gdzie przez kilka dni Ekstraklasa była nawet na pierwszym miejscu. Jako jedni z siedmiu europejskich krajów wprowadziliśmy do fazy ligowej wszystkie kluby, które startowały w kwalifikacjach (eliminacjach - jakby powiedział pesymista). Debatujemy zatem nad wielkimi chwilami piłkarstwa polskiego. Tym razem wzięło nas udział znacznie więcej, bo Stec przyprowadził kilka swoich wcieleń, które zresztą ze sobą dyskutowały. Marzymy o triumfach, rekonstruujemy wydarzenia w Jachrance.

Transfer jest - jak już wiadomo z naszych poprzedników odcinków - sensem piłki nożnej. A okno transferowe doczekało się swoich mediów, swoich specjalistów i dziennikarzy, swoich informatorów. Stało się osobną dyscypliną sportu. Ale przecież my jesteśmy wrażliwi i otwarci na nowinki. Więc o transferach nagraliśmy. Jak to jest, że Legia kupuje za trzy miliony euro, czy polska liga jest najbogatsza w historii, dlaczego cała Anglia kupuje napastników (goni Guardiolę), a gdzie indziej muszą się zadowalać ochłapami z pańskiego stołu.

Polska piłka przeżywa fantastyczny czas - świadczy o tym Wielki Wzlot Wyborczy, podczas którego Cezary Kulesza został wybrany na kolejne cztery lata prezesem PZPN. O tym, jak wspaniale jest w polskim futbolu, świadczy fakt, że Kulesza nie doczekał się nawet kontrkandydata. Podczas Wzlotu nie słychać było nawet, że tak wybitnie zarządzany związek, mógłby być prowadzony, chociażby ciut lepiej. Jest idealnie. A zatem - zgodnie z porządkiem obrad - zapraszamy na odcinek idealny o krainie idealnej.

Cała Polska żyje tylko sprawą Lewandowski vs Probierz, więc nie mogło w tym temacie zabraknąć piłkarskiego głosu w Twoim domu, czyli nas. Chociaż już to wszystko po wielokroć mówiliśmy, to powiedzieliśmy raz jeszcze: Lewandowski nie jest dobrym kapitanem, Probierz nie jest dobrym selekcjonerem, a wszystkiemu temu patronuje czlowiek, który nie powinien nigdy być prezesem PZPN. To sie nie miało prawa udać. Wybrać stronę w tym sporze jest cholernie ciężko i pytanie czy jest w ogóle sens za kimkolwiek się opowiadać. 

Pretekstem najnowszego odcinka był najgorszy finał Ligi Europy w historii. Jak się można było spodziewać 16. i 17. drużyna Premier League nie zachwyciły nas widowiskiem. Co to jednak mówi o lidze angielskiej? Że dwie tak koszmarnie złe drużyny doszły do finału i między sobą rozstrzygnęły losy pucharu? Co to mówi o Lidze Konwergencji, że Chelsea była w stanie się doczłapać do finału mimo wystawiania rezerw? Jaka jest ta liga angielska? Skoro taka świetna, to dlaczego od dwóch lat nie ma nikogo w finale Champions League?

Real Madryt niebezpiecznie skręca w stronę klubu awanturniczego i siejącego zamęt - a to odmówi wyjazdu na galę France Football, bo ich człowiek nie dostał Złotej Piłki, a to zaszczuje sędziego i dopuści się niemal do rękoczynów na nim, a to będzie szukać spisków i wrogów wszędzie, gdzie się da. Do tego dochodzi kiepski sezon w wykonaniu drużyny, której brakuje przede wszystkim kształtu i struktury. Jak wejdzie w to środowisko Xabi Alonso i jak się w nim odnajdzie?

Kto jest największym beneficjentem nowych rozgrywek pucharowych - pewna liga znad Odry i Wisły, która dzięki uciułaniu punkcików rankingowych już niedługo będzie mogła wystawić dwie ekipy w eliminacjach Ligi Mistrzów? A może jednak Cesarstwo Angielskie, które może wprowadzić do Europy połowę Premier League, gdzie bić się będzie z kolejnymi wioskami Gallów? Czy może jeszcze ktoś zupełnie inni?

W czwartek wieczorem 10 kwietnia 2025 zmarł Leo Beenhakker. Wybitny holenderski trener, który przez trzy lata był także selekcjonerem reprezentacji Polski. Po raz pierwszy w historii naszą kadrę prowadził wówczas trener z zagranicy. Postać nietuzinkowa, bo przecież wcześniej trenował Real Madryt, Ajax, Feyenoord czy reprezentację Holandii. Jego zderzenie z Polską i polskością było jednak w zasadzie od początku zderzeniem czołowym. Tak zwane środowisko od początku traktowało go nieufnie, z zazdrością i zwyczajnie wrogo. Wspominamy tamte czasy w specjalnym odcinku słuchowiska.